امروز، دوشنبه، ۳۱ شهریور ۱۳۹۹

میراث فرهنگی ملموس(مادی) و ناملموس(معنوی) ایران در فهرست جهانی یونسکو

سیدمحی الدین حسینی ارسنجانی- تماشا
مقدمه:
میراث فرهنگی به عنوان یکی از گنجینه‌های ارزشمند هر ملتی محسوب می گردد. در ایران میراث فرهنگی از ارزش و اهمیت بالایی برخوردار است. گرچه در مقایسه با بسیاری از کشورهای جهان  آثار باستانی ایران در معرض تهدیدات و خطرات جدی انسانی و غیرانسانی قرار دارد. سهم ناچیز ایران از فهرست جهانی آثار باستانی باعث گردید که ایران در مقایسه با بسیاری از کشورهای نوظهور که تاریخ و فرهنگ و تمدنی دیرینه ندارند کمتر شناخته شود اگر چه در سال های گذشته تلاش هایی برای شناساندن ایران از طریق معرفی آثار باستانی و ثبت آنها در فهرست آثار ملی و جهانی صورت گرفته اما میراث جهانی ایران باید به مراتب بهتر و بیشتر از گذشته مورد بررسی و پیگیری قرار گیرد. در ایران افزون بر ۱۰ هزار اثر باستانی ملموس وجود دارد که تنها در استان فارس از صدها اثر از این آثار به ثبت ملی رسیده است. صدها اثر از ایران قابلیت ثبت در فهرست آثار جهانی دارند آثاری که متعلق به هزاران سال پیش از تاریخ میلاد مسیح همچنین آثاری که مربوط به دوره‌های بعد از اسلام است در جای جای ایران قرار دارد. قطعاً در گستره جغرافیایی کشور عزیزمان ایران که برخوردار از تاریخی کهن و حداقل ۱۰ هزار ساله است می‌توان آثاری پیدا کرد که ریشه در اعماق تاریخ دارند. علاوه بر این تمام سعی و تلاش ما باید برای حفظ و حراست و نگاهبانی از میراث فرهنگی که در واقع گنجینه ارزشمند هویت ایران و ایرانی است صورت گیرد. ضمن تبریک روز جهانی موزه‌ها و میراث فرهنگی در این شماره از روزنامه تماشا به بررسی ابعاد مختلف و تعاریف گوناگون از میراث فرهنگی ملموس و غیرملموس می‌پردازیم و در شمارگان آینده مباحثی را پیرامون موزه‌ها مطرح خواهیم کرد. در واقع وقتی سخن از موزه به میان می آید بیشتر موزه های میراث فرهنگی و تاریخی مدنظر است.
* تعریفی از میراث فرهنگی:
میراث فرهنگی به کلیه آثار باقی‌مانده از گذشتگان گفته می‌شود که دارای ارزش فرهنگی باشد. این آثار می‌تواند دربرگیرنده آثار ملموس (مانند بناهای باستانی) یا آثار ناملموس (مانند آداب و رسوم یک منطقه) باشد که امروزه در حفظ آن برای آیندگان می‌کوشند.میراث فرهنگی منحصربه‌فرد، غیرقابل جایگزینی و در میان نسل‌ها از ارزش و احترام برخوردار است. چیزهای کوچک‌تر ازجمله آثار هنری و دیگر شاهکارهای فرهنگی در موزه‌ها و گالری‌های هنری گردآوری می‌شوند در حالی که برخی دیگر هم‌چون بناهای باستانی در مجموع یک میراث فرهنگی شناخته می‌شود.
* اهمیت حفظ آثار تاریخی و میراث کهن ایرانی: 
میراث بر جای مانده از گذشتگان در مطالعه تاریخ بشر مؤثر هستند. حفظ آن‌ها نیازهای گذشتگان را بازگو می‌کند و در پس هر یک داستانی نهفته است. از دیدگاهی دیگر حفظ آثار می‌تواند به اعتبارسنجی خاطرات گذشتگان کمک کند.امروزه روش‌های رایانه‌ای می‌تواند با دقت بسیاری شکل و ظاهر آثار اکتشافی را به دست آورد و داده‌های بسیاری را از شیوه زندگی گذشتگان ارائه کند. شوربختانه بیش‌ ترین خطری که آثار باستانی را تهدید می‌کند از سوی گردشگران است. مواردی از قبیل دست زدن به آثار یا حتی نوری که برای دیدن آن‌ها مورد نیاز است و دیگر خطرهایی که در راه شناساندن و قابل درک ساختن آثار ایجاد می‌شود. در واقع این خطر، این حقیقت را که همه آثار کشف شده در یک روند دگرگونی پیوسته قرار دارند تقویت می‌کند، بنابراین آنچه می کوشیم ثابت بماند در اصل در حال دگرگونی است و هرگز آنچه که در ابتدا بوده نخواهد بود. دگرگونی مشابهی نیز در ارزش آثار برای هر نسل وجود دارد و چیزی که آنان را با گذشته پیوند می‌دهد. آنچه برای یک نسل میراث فرهنگی شناخته می‌شود، ممکن است توسط نسل بعدی حذف شود تنها برای این‌که توسط نسل پسین‌تر احیا گردد..
* گونه‌ها و انواع میراث فرهنگی:
میراث فرهنگی را انواع و گونه های فراوانیست که به برخی از این تقسیم بندی ها و عناوین اشاره ای می کنم. 
- میراث فرهنگی ملموس (مادی):
اموال فرهنگی (میراث مادی) دربرگیرنده میراث فرهنگی فیزیکی یا ملموس هستند مانند بناها و مکان‌های تاریخی، آثار باستانی، مجسمه‌ها، کتاب‌ها، اسناد، آثار هنری، ماشین‌ها و دیگر ساخته‌هایی که گمان می‌رود برای آیندگان ارزشمند باشند. این اموال، شامل اشیایی است که از نظر باستان‌شناسی، معماری، علوم یا فناوری برای یک فرهنگ معین بااهمیت باشند.میراث مادی، به نوبه خود، شامل میراث منقول (که به آسانی از جایی به جای دیگر قابل انتقال است) و میراث غیرمنقول (که قابل انتقال به جای دیگری نیستند) می‌شود. در گذشته و به ویژه در قوانین ملی کشورها میان میراث منقول و غیرمنقول، تفاوت زیادی وجود داشت و ارزش تاریخی بیش‌تر به یادمان‌ها، اشیای عتیقه و کارهای هنری معطوف بود. لیکن در سده‌های اخیر، اهل فن بر کم‌رنگ کردن مرز میان میراث منقول و غیرمنقول و یکپارچه‌سازی تمام وجوه میراث تمایل بیشتری نشان داده‌اند.جنبه‌ها و رشته‌های حفظ میراث ملموس عبارتند از: بایگانی‌شناسی، حفظ و مرمت، حفاظت هنری، حفاظت معماری، حفاظت فیلم، حفاظت گرامافون، حفاظت دیجیتال و...
- میراث فرهنگی ناملموس (معنوی) :
میراث فرهنگی ناملموس به جنبه‌های غیر فیزیکی یک فرهنگ گفته می‌شود و اغلب آداب و رسوم جامعه در یک دوره زمانی را دربر می‌گیرد یا راه و روش رفتار در جامعه که معمولاً قوانین رسمی عمومی برای کارکرد در یک فضای فرهنگی خاص هستند. به عبارت دیگر میراث معنوی شامل بخشی از فرهنگ ماست که به شکل شفاهی و سینه به سینه به ما به ارث رسیده است. این موارد شامل ارزش‌های اجتماعی، هنرهای نمایشی، هنرهای دستی و سنتی، سنت‌ها، آداب و رسوم و روش‌ها، باورهای زیبایی شناسانه و معنوی، بیان هنری، زبان و دیگر جنبه‌های کارکردهای انسانی است. به‌طور کلی حفظ میراث معنوی دشوارتر از حفظ میراث فرهنگی مادی است.
میراث معنوی یا به عبارت دیگر میراث غیرملموس بخش اساسی فرهنگ هر جامعه را تشکیل می‌دهد. تمامی آثار به جا مانده از فرهنگ‌های مختلف، معرف اندیشه و فرهنگ معنوی حاکم بر آن جوامع می‌باشد. در حقیقت معنویات بشربه صورت آثار مادی، فرهنگی و تاریخی تجلی می‌یابد و جنبه ملموس میراث معنوی را ایجاد می‌نماید. میراث فرهنگی، حقیقت فرهنگی هر ملت است و رکن اساسی آن به‌شمار می‌رود که در حقیقت همان جوهر یا اصل فرهنگ هر قوم را تشکیل می‌دهد. توجه به میراث معنوی از این نظر حائز اهمیت است که در مقابل یکسان‌سازی فرهنگی در جهان می‌تواند مقاومت نماید. با حمایت از فرهنگ‌های گوناگون و توجه به آن‌ها می‌توان در مقابل جهانی شدن ایستادگی نمود و از هویت فرهنگی حفاظت کرد. جنبه‌های حفظ میراث ناملموس عبارتند از: فولکلور، تاریخ شفاهی، حفظ زبان، میراث طبیعی.
* میراث طبیعی:
بخش مهمی از میراث جوامع است که دربرگیرنده حومه شهر، محیط زیست طبیعی از جمله گیاهان و جانوران به عنوان «تنوع زیستی» و عناصر زمین‌ شناسی (از قبیل کانی شناسی، ژئومورفولوژی، فسیل‌شناسی و...) به عنوان «تنوع زمین» است. این گونه از مناطق میراثی، با جذب گردشگران خارجی و داخلی، اغلب بعنوان بخش مهمی از صنعت گردشگری یک کشور ایفای نقش می‌کنند.
* چشم‌انداز میراث فرهنگی: 
میراث فرهنگی هم‌چنین ممکن است به چشم‌انداز های فرهنگی گفته شود. میراث‌های طبیعی که دربرگیرنده اموال فرهنگی از قبیل بناهای باستانی نیز باشند. افزون بر این، یکی دیگر از وجوه بسیار مهم میراث، یعنی ارتباط میان میراث و جامعه، امروز جایگاه ویژه‌ای یافته‌است. به این ترتیب که میراث فرهنگی اعم از انواع مادی و غیر مادی آن بایستی در ارتباط با ارزش‌های فرهنگی جامعه تولیدکننده آن، مطالعه و بررسی شود.
* میراث جهانی زیرِ آب:
ثبت جهانی آثار نتیجه نگرانی جهانی از حفاظت میراث فرهنگی و طبیعی بود که درکنفرانس یونسکو در ۱۹۷۲ به تصویب رسید. بناهای یادبود، گروه‌هایی از بناها و مانند آن باید دارای ارزش جهانی زیادی از نظر تاریخ، هنر یا علم باشند تا صلاحیت قرار گرفتن در طبقه‌بندی جهانی را به دست آورند. به عنوان مثال، میراث فرهنگی زیر آب توسط کنوانسیون حفاظت از میراث فرهنگی زیر آب یونسکو محافظت می‌شود. این قرارداد یک سند قانونی است که کمک به کشورهای عضو برای بهبود حفاظت از میراث فرهنگی زیر آب است. افزون بر این، یونسکو آغاز به تعیین شاهکارهای میراث شفاهی و ناملموس بشریت کرده‌است.
* میراث جهانی یونسکو عهدنامه‌ای بین‌المللی: 
میراث جهانی یونسکو نام عهدنامه‌ای بین‌المللی است که در تاریخ ۱۶ نوامبر ۱۹۷۲ میلادی به تصویب کنفرانس عمومی یونسکو رسید. موضوع آن حفظ آثار تاریخی، طبیعی و فرهنگی بشر است که اهمیت جهانی دارند و متعلق به تمام انسان‌های زمین، فارغ از نژاد، مذهب و ملیت خاص، می‌باشند. بر پایه این کنوانسیون کشورهای عضو یونسکو، می‌توانند آثار تاریخی، طبیعی و فرهنگی کشور خود را نامزد ثبت به عنوان میراث جهانی کنند. حفاظت از این آثار پس از ثبت در عین باقی ماندن در حیطه حاکمیت کشور مربوطه، به عهده تمام کشورهای عضو خواهد بود. مکان‌های میراث جهانی ثبت‌شده در سازمان یونسکو، مکان‌هایی مانند جنگل، کوه، آبگیر، صحرا، بقعه، ساختمان، مجموعه یا شهر هستندکه هر کشور در هر سال فقط می‌تواند یک نامزد برای ثبت میراث فرهنگی یونسکو درخواست دهد. ایران سه سال پس ازتصویب کنفرانس عمومی یونسکو در تاریخ ،۲۶ فوریه سال ۱۹۷۵ به کنوانسیون میراث جهانی یونسکو پیوست. در سال ۱۹۷۹ چغازنبیل خوزستان، تخت جمشید فارس و میدان نقش جهان اصفهان نخستین مکان‌هایی بودند که در ایران به فهرست میراث جهانی یونسکو اضافه شدند. افزون بر مکان‌ های ثبت شده مکان‌هایی مانند، نقش رستم، نقش رجب، طاق بستان، دماوند، شهر تاریخی ماسوله، چشم‌انداز فرهنگی الموت، پارک ملی گلستان، منطقه حفاظت شده ارسباران، کوه سبلان، هگمتانه، مسجد کبود و ... نیز برای ثبت در میراث جهانی یونسکو پیشنهاد شده‌اند. شهر تاریخی یزد، به عنوان دومین شهر تاریخی ایران بعد از بم و بیست و دومین اثر تاریخی کشور در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. پس از گذشت ۹ سال از قرار گرفتن پرونده این شهر تاریخی در فهرست میراث موقت جهانی، روز یکشنبه (۱۸ تیر) «شهر تاریخی یزد» به عنوان یکی از نخستین شهرهای خشتی دنیا در چهل و یکمین اجلاس کمیته میرات جهانی یونسکو به 
ثبت رسید.
* نامگذاری روزی به نام روزجهانی بناها و محوطه‌های باستانی(ICOMOS):
 (۱۸ آوریل) به‌عنوان روز جهانی بناها و محوطه‌های تاریخی یا(ICOMOS) نام‌گذاری شده است. شورای جهانی ایکوموس در سال ۱۹۶۵ در ورشو شکل گرفت. مقر این تشکیلات در پاریس واقع است و با بیش از ۱۰۰ کمیته ملی و ۲۰ کمیته علمی در سطح جهان فعالیت می‌کند. از جمله کمیته‌های علمی بین‌المللی ایکوموس، کمیته تخصصی بین‌المللی جهانگردی فرهنگی، باغ‌ها و محوطه‌های تاریخی، مرمت سنگ، مرمت چوب، شهر‌های تاریخی، معماری خشتی و میراث فرهنگی زیر آب است. این کمیته‌ها وظیفه تدوین رهنمودها و منشورهای بین‌المللی در هر یک از رویکردهای مرتبط با حفاظت، پژوهش، مرمت و معرفی میراث غیر منقولی را دارند که نیازمند کسب آگاهی از آخرین پیشرفت‌های دانش بشری در آن زمینه است. در اساسنامه ایکوموس محدودیت برای تشکیل این کمیته‌ها در نظر گرفته نشده و بنا بر صلاحدید کمیته اجرایی ایکوموس در حوزه‌های مختلف تشکیل می‌شود. این شورا که حاصل اندیشه ایجاد یک سازمان بین‌المللی متکی بر کمیته‌های ملی در سطح جهان در کنفرانس بین‌المللی ۱۹۳۰ رم بود، در اجلاس ۱۹۳۱ آتن بارورتر شده و در سال های پس ازآن به شکلی نظام‌مند به نام ایکوموس در سطحی جهانی جلوه‌گر شد. اهداف و اصول و معیارهایی که در منشور آتن پیش‌بینی شده بود، توجه جامعه ملل را به‌عنوان یک سازمان جامع جهانی متکفل صلح و امنیت جهان جلب کرد. به منظور ایجاد همکاری و حمایت بین‌المللی از آثار و بناهای تاریخی، از طرف جامعه ملل در سال ۱۹۳۳ کمیسیونی به نام کمیسیون بین‌المللی بناهای تاریخی، جهت ادامه راهی که در کنفرانس آتن طراحی شده بود، ایجاد شد. در سال ۱۹۵۴ این کمیسیون پیشنهاد کرد که مفهوم بنای تاریخی برای بناهایی به کار رود که حفاظت از آنها دارای منافع اجتماعی بوده و به‌ویژه از نظر تاریخ هنر، ارزشمند تلقی شود. بر مبنای این تعریف، کمیسیون مذکور فعالیت خود را ساماندهی کرده بود.شورای بین‌ المللی بناها و محوطه‌ها، معروف به ایکوموس طی پیشنهادی که در سال ۱۹۸۲به یونسکو ارائه داد، ۱۸ آوریل از سوی یونسکو به نام روز جهانی بناها و محوطه‌های تاریخی اعلام شد. این روز خاص فرصت بالا بردن آگاهی عمومی در مورد تنوع میراث جهانی و کوشش‌های مورد نیاز جهت حمایت و حفاظت از آنها را فراهم می‌آورد، و همچنین به منظور جلب توجه نسبت به آسیب پذیری آنها است. ایکوموس هر سال موضوعی را به این مناسبت اعلام می‌کند. ارتباط میان این موضوع جهانی و واقعیت‌های محلی و یا ملی این امکان را فراهم می آورد تا اعضای بین‌المللی و کمیته‌های ملی ایکوموس با برگزاری فعالیت‌هایی مانندکنفرانس‌ها، همایش‌ها، گردهمایی‌ها و یا رویدادهای دیگر موجبات بالا بردن آگاهی در مورد این موضوع میراث فرهنگی در میان مردم، صاحبان میراث فرهنگی و یا مقامات دولتی را فراهم آورند. این روز انتخاب شد تا یادآور جهانی برای همه بشریت باشد که یادگارهای حضور خود را در طول تاریخ، با نگاهی ژرف اندیش می‌نگرند و پنجره‌ای به گنجینه‌ ارزش های میراث بشری می گشایند تا مسئولیت سنگین خود را در برابر این میراث‌ها دریابند.
* فهرست برخی از میراث جهانی یونسکو در ایران:
فهرست میراث جهانی یونسکو در ایران شامل ۲۴ مکان می‌باشد که در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده‌اند. این فهرست شامل ۲۲ اثر میراث فرهنگی و یک اثر میراث طبیعی است. ارگ بم و فضای فرهنگی آن جز مکان‌های در خطر نابودی قرار داده شده بوند ولی در اجلاس سال ۲۰۱۳ که از ۱۶ تا ۲۷ ژوئن برگزار شد از این فهرست خارج شدند. ارگ بم ایران پس از زمین لرزه در بم به شدت تخریب شد و از آن زمان در فهرست آثار در خطر قرار گرفت، اما با توجه به مرمت‌های انجام شده در طول سال‌های گذشته سازمان یونسکو ارگ بم را از فهرست آثار در خطر خارج کرد. این آثار عبارتند از: ۱: چغازنبیل، شوش (۱۹۷۹)۲: میدان نقش جهان، اصفهان (۱۹۷۹)۳: تخت جمشید، استان فارس (۱۹۷۹)۴: تخت سلیمان، تکاب (۲۰۰۳ (میلادی))۵: بم و چشم‌انداز تاریخی آن، استان کرمان (۲۰۰۷/۲۰۰۴)۶: پاسارگاد، استان فارس (۲۰۰۴) ۷: سلطانیه، استان زنجان (۲۰۰۵)۸: بیستون، استان کرمانشاه (۲۰۰۶)۹: مجموعه قره کلیسای آذربایجان (۲۰۰۸)۱۰: سازه‌های تاریخی، آبی، شوشتر (۲۰۰۹)۱۱: بازار تبریز (۲۰۱۰)۱۲: بقعه شیخ صفی‌الدین اردبیلی (۲۰۱۱م)۱۳: نُه باغ ایرانی: اکبریه بیرجند، فین کاشان، شاهزاده ماهان،ارم شیراز،عباس‌آبادبهشهر، چهلستون اصفهان، دولت‌آباد یزد، پاسارگاد شیراز، پهلوان‌پور یزد(۲۰۱۱)۱۴: گنبد قابوس، استان گلستان (۲۰۱۲)۱۵: مسجد جامع اصفهان (۲۰۱۲)۱۶: کاخ گلستان، تهران (۲۰۱۳)۱۷: شهر سوخته، استان سیستان و بلوچستان (۲۰۱۴)۱۸: منظره فرهنگی میمند، شهربابک، استان کرمان (۲۰۱۵)۱۹: شوش، استان خوزستان (۲۰۱۶)۲۰: قنات ایرانی:قنات قصبه گناباد، قنات بلده فردوس، قنات‌های حسن‌آباد مهریزوزارچ یزد، قنات ابراهیم‌آباد اراک، قنات مزدآباد میمه و قنات وزوان در بخش میمه اصفهان، قنات دوطبقه اردستان، قنات جوپار، قنات اکبرآباد و قنات قاسم‌آباد بروات در کرمان (۲۰۱۶)۲۱: کویر لوت، استان‌های سیستان و بلوچستان، خراسان جنوبی، کرمان،۲۲: یزد، استان یزد (۲۰۱۷)۲۳: منظر باستانی ساسانی، استان فارس (۲۰۱۸)
* فهرست برخی از مهم‌ترین میراث معنوی ایران در یونسکو:
میراث معنوی ایران ثبت شده در فهرست جهانی یونسکو فراوانند اما در اینجا به برخی از مهم ترین آنها اشاره می گردد: نوروز(۱۳۸۸)، ردیف‌ موسیقی ایرانی(۱۳۸۸)، موسیقی بخشی‌های خراسان (۱۳۸۹)، هنر نمایشی آیینی تعزیه (۱۳۸۹)، آیین پهلوانی و زور خانه‌ای (۱۳۸۹)، مهارت فرش‌بافی کاشان (۱۳۸۹)، مهارت فرش‌بافی فارس (۱۳۸۹)، نقالی؛ قصه‌گویی نمایشی (۱۳۹۰)، مهارت های سنتی ساخت و دریانوردی با لنج در خلیج فارس (۱۳۹۰)، آیین قالیشویی مشهد اردهال (۱۳۹۱)و...
 * برخی میراث مکتوب ایران در حافظه جهانی یونسکو:
 ایران در فهرست جهانی یونسکو به ویژه در زمینه میراث مکتوب نیز آثار فراوانی را به ثبت رسانده است که به برخی از آنها در این جا به جایی می گردد: شاهنامه بایسنقری (۱۳۸۶)، وقف‌نامه ربع رشیدی (۱۳۸۶)، مجموعه اسناد اداری دوره صفویه آستان قدس رضوی (۱۳۸۸)، التفهیم لاوائل صناعه و التنجیم ابوریحان بیرونی (۱۳۹۰)، خمسه نظامی (۱۳۹۰)
مجموعه برگزیده نقشه‌های دوره قاجار ایران در مرکز اسناد و تاریخ دیپلماسی وزارت امور خارجه (۱۳۹۲)، ذخیره خوارزمشاهی (۱۳۹۲)، المسالک و الممالک (۲۰۱۵)، کلیات سعدی (۲۰۱۵) دیوان حافظ و...
* ذخیره‌گاه‌های ایران در زیست‌کره یونسکو:
برخی از مناطق طبیعی و تفرجگاه های  ایران در فهرست جهانی به ثبت رسیده که به برخی از آنها اشاره می گردد: ذخیره‌گاه تنگ صیاد واقع در استان چهارمحال و بختیاری (۲۰۱۵)، ذخیره‌گاه زیست‌کره دنا در محدوده استان‌های کهگیلویه و بویراحمد و اصفهان (۲۰۱۰)، دشت ارژن و دریاچه پریشان(۱۹۷۶)، میانکاله (۱۹۷۶)، حرا (۱۹۷۶)، گنو (۱۹۷۶)، گلستان (۱۹۷۶)، ارسباران (۱۹۷۶)، دریاچه ارومیه (۱۹۷۶)، دشت کویر (۱۹۷۶)، توران (۱۹۷۶) و....
* سخن پایانی:
درباره موزه ها و آثار باستانی ایران به ویژه در زمانی که با عنوان روز جهانی موزه و میراث فرهنگی نامگذاری شده سخن فراوان است اما باید با دیدی باز و روشی نو به این مسئله مهم و ارزشمند موزه ها و آثار باستانی در ایران و جهان پرداخت.
قطعاً ایران باید برای رسیدن به استانداردهای بین المللی برای حفاظت از آثار باستانی و ایجاد موزه های مدرن و به روز که بتواند تاریخ و فرهنگ و هویت ملت با فرهنگ و متمدن ایران را به نمایش بگذارد تلاش‌های بسیاری کند. 
سازمان میراث فرهنگی گردشگری و صنایع دستی ایران در سال‌های گذشته اقدامات خوب و ارزشمندی را در حوزه ثبت میراث جهانی و معرفی آثار فراوان ایران مربوط به دوره های کهن تاریخی انجام داده که قطعاً در ارتباط با این مسئله باید تلاش ها مضاعف گردد. رسانه ها و به ویژه صدا و سیما، مطبوعات و خبرگزاری ها در بازتاب اخبار و انعکاس رویدادهای مرتبط با حوزه میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی نیز بیش از پیش باید تلاش کنند و در هر کلانشهری حداقل یک موزه مرکزی بسیار مدرن و مجهز که آثار تاریخی و ارزشمند دوره‌های گذشته تاریخی در آن به نمایش درآید ایجاد شود در شیراز و استان فارس موزه ها گرچه فعال اند اما هنوز موزه ای آبرومند و گسترده که موید تمام آنچه که مربوط به تاریخ و فرهنگ و گذشته و دیرینه استان پهناور و متمدن فارس باشد
 وجود ندارد.
 جا دارد که از سازمان‌های گوناگون از جمله سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران همچنین سازمان میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی نهاد ریاست جمهوری و بسیاری از ادارات و ارگان‌ها و سازمان‌های ملی و حتی بین المللی در صدد ایجاد یک مرکز آبرومند برای معرفی تاریخ و فرهنگ ایران در شیراز و استان فارس باشند. به امید آنکه روز و روزگاری ایران و ایرانی در سطح بین‌المللی در جنبه های گوناگون علمی، فرهنگی، اقتصادی، تاریخی، اجتماعی، هنری و غیره مطرح و معرفی گردد.
 

نظرات کاربران
تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
  • نام و نام خانوادگی
  • آدرس ایمیل
  • نظر شما